Inleiding
INDIA is een land van tegenstellingen. Naast een kleine groep rijken en een groeiende middenklasse is er een enorm aantal mensen dat elke dag moet vechten voor het bestaan. Onder degenen die geen uitzicht hebben op een respectabel leven, geven velen het op. Vaak is er alcohol en huiselijk geweld in het spel. Als er kinderen zijn, worden ze verwaarloosd, misbruikt of verlaten. Veel van die kinderen verruilen, al dan niet (nood)gedwongen, de misère van ‘thuis’ voor het harde leven van de straat. Op straat zijn de kinderen onbeschermd. Ze vormen een gemakkelijke prooi voor iedereen die misbruik van hen wil maken: dubieuze werkgevers, bendeleiders, pooiers en de politie. Ze zijn feitelijk rechteloos en leven volgens gedragsregels die druggebruik, criminaliteit, prostitutie en geweld toestaan.
Er zijn in India miljoenen straatkinderen, zowel jongens als meisjes. Op veel steun van de Indiase overheid hoeven ze niet te rekenen. Gelukkig zijn er particuliere organisaties die zich het lot van de kinderen aantrekken. Eén van die organisaties is de Street Kids Community Village (SKCV) in Vijayawada. Het is een bijzondere organisatie, die in India een voorbeeldfunctie vervuld. Honderden kinderen, jongens én meisjes, vinden bij SKCV de hoop en het vooruitzicht op een betere toekomst. Het is tevens het belangrijkste steunpunt van DAARI en mijn 'thuis' in India.
Het dorp aan de rivier
Aan de rand van Vijayawada, een grote, drukke handelsstad in Andhra Pradesh, ligt een kleine oase van rust: een bijzonder dorp dat bevolkt wordt door ex-straatjongens. Er zijn veel straatkinderen in Vijayawada – een belangrijk knooppunt van spoorwegen. Het dorp biedt plaats voor ongeveer 140 van die kinderen, jongens die via het nachtopvangcentrum van SKCV de eerste grote stap naar een beter leven hebben gezet. Het dorp ligt aan de oever van een immense rivier: de Krishna. Het bestaat uit een groep roze huizen met pannendaken en veranda’s. Er is een centrale speelplaats. Overal zie je keurig onderhouden bloemen- en groentetuintjes. Aan de rand ligt een grote koeien- en buffelstal. Er is een eetzaal en een meditatiehal die zichtbaar ruimte biedt aan alle religies.
Overal zie je jongens, variërend in leeftijd van zes tot twintig jaar. Ze lezen, spelen cricket, of ze wassen zichzelf en hun kleren in de rivier. Op het moment dat de school begint wordt het rustiger. De school is, net als alles hier, in de loop der tijd een product van de jongens zelf geworden. Ze leren er op een speelse manier, met veel ruimte voor handenarbeid en dans. Ze spreken allemaal Engels en uiteindelijk doet een groot deel van de jongens mee aan de door de overheid voorgeschreven examens.
Meer dan een ‘opvanghuis’
Tijdens een bezoek aan het dorp vraag je je al snel af wie er de leiding heeft. Bij navraag kom je tot de verassende conclusie dat de jongens zelf de zaak besturen. Ieder heeft een taak. De leidinggevende, oudere jongens vergaderen elke week. Ze luisteren naar elkaar en nemen besluiten op een manier waar menigeen nog wat van kan leren. Het dorp lijkt als vanzelf te functioneren. De jongens worden hier niet slechts ‘van de straat gehouden’. Natuurlijk worden ze afgeschermd van de harde wereld van de straat; van drugs, prostitutie, geweld, uitbuiting en ziekten (waaronder AIDS)… en er wordt hen een alternatief geboden: ze bereiden zich voor op een eigen leven, met een gezin, werk en inkomen… Maar er is meer: ze groeien op tot bijzondere mensen. Ze leren zichzelf en elkaar serieus nemen en waarderen.
De droom van Mathew Norton
Het dorp aan de rivier is het verwerkelijkt ideaal van de stichter en ‘vader’ van SKCV, Mathew Norton, die zelf op jonge leeftijd wegliep van zijn ouderlijk huis in Manchester, op zoek naar avontuur – om te beginnen in de VS en later in India. Aan het eind van de 80er jaren ontfermde hij zich over een aantal straatkinderen in Poona. Hij trouwde met een Indiase vrouw (Bhakti) met het idee om hun gezamenlijke leven te wijden aan de verbetering van het lot van straatkinderen. In 1990 werden zij door de toenmalige burgemeester, een populair en invloedrijk man, uitgenodigd een opvangproject te starten in Vijayawada. Met die uitnodiging werd een solide basis voor SKCV gelegd. De organisatie is sterk geïntegreerd in de lokale gemeenschap en kan rekenen op de steun van veel inwoners van Vijayawada.
Het begon met een eenvoudig gebouwtje dat onderdak bood aan enkele tientallen jongens. Nu is SKCV een betrekkelijk grote organisatie met een eigen centraal kantoor, een nachtopvang met ziekenhuisje, verschillende werkplaatsen, het genoemde jongensdorp en het meer recente opvangcentrum voor meisjes.
