Nieuwsbrief SKCV zomer 2010 (nogmaals)

Door een fout hebben veel abonnees de nieuwsbrief waarschijnlijk zonder bijbehorende foto's ontvangen. Vandaar dat we deze nog eenmaal versturen.

Bekijk deze nieuwsbrief online.

Ook dit jaar ben ik (Robert-Jan) weer met mijn gezin bij SKCV in Vijayawada op bezoek geweest. De maanden daarvoor waren zwaar voor SKCV, onder andere vanwege de overstromingen die in oktober het jongensdorp hadden getroffen. De uiteindelijke schade aan gebouwen, infrastructuur en inboedel wordt geschat op ongeveer € 14,000. Een veel groter verlies was de dood van Matthew, de vader en stichter van SKCV, op 1 juni (2009). Ondanks Matthew's grote inspanningen om zich nog tijdens zijn leven overbodig te maken, wordt zijn aanwezigheid door velen enorm gemist. Maar het leven gaat ook bij SKCV 'gewoon' door. We hebben tijdens ons 10 daags verblijf in Vijayawada veel gepraat met Bhakti, de vrouw (weduwe) van Matthew, met stafleden en met lokale stichtingsbestuursleden, zoals de altijd prominent aanwezige ex-burgemeester van Vijayawada, Dr. Shankar. De conclusie uit die gesprekken is dat alles snel weer bij het oude zal zijn.. en in dit verband is dat heel positief bedoeld.

Ondertussen is er van de schade aangericht door de overstromingen niks meer te zien. Ik wil iedereen in Nederland die middels een financiële bijdrage heeft meegeholpen aan het herstel heel hartelijk bedanken! Ook het nachtopvanghuis in de stad is grondig opgeknapt (dat was hard nodig) en enkele mankementen aan het betrekkelijk nieuwe meisjeshuis zijn verholpen.

We waren vóór nieuwjaar in Vijayawada, ruim op tijd om deel te nemen aan de oudejaarsfestiviteiten in het jongensdorp, met muziek, dans, een spelletjescircuit en veel lekkere snacks.

Simon, mijn zoon, had zijn skateboard bij zich. Zoiets is in Vijayawada nog iets bijzonders. In het jongensdorp wonen enkele natuurtalenten.

Nieuwjaar als feestdag is een nieuw fenomeen in Vijayawada. Naast nieuwjaar, bestaat het vroeger veel belangrijkere Ugadi (Telugu nieuwjaar), Sankranti (oogstfeest), en Diwali (het feest van het licht en begin van het zaken-/boekhoudjaar). De afgelopen jaren hebben vele Westerse gebruiken hun intrede gedaan. Steeds meer mensen vieren 'ons' nieuwjaar, met vuurwerk en lekker eten. Daarbij hoort ook taart. Bij SKCV bleek duidelijk dat de lokale taartenbakkers de populariteit van Nieuwjaar als feestdag hadden overschat. Hele en halve wagens gevuld met overtollige HAPPY NEW YEAR - taarten werden gelost bij de nachtopvang, het jongensdorp en het meisjeshuis van SKCV. Voor één keer mocht iedereen zich ziek eten aan zoete taart.

We hadden een koffer vol afgeschreven schoolmaterialen bij ons, waaronder veel houten puzzels. We hebben ze samen met Bhakti naar het meisjeshuis gebracht. Daar werd alles door de leerkrachten van het interne, informele schooltje bekeken en bedacht (en opgeschreven) wat voor (extra) leermogelijkheden er aan de materialen vast te knopen zijn... Want met een puzzel kun je veel meer doen dan alleen puzzelen!

Kinderfestival op 9 januari

Het Forum voor Kinderrechten, Vijayawada, werd in 1997 opgericht. SKCV was één van de initiatiefnemers. Het Forum is een platform van overheids- en particuliere organisaties die werken ten behoeve van de bescherming en het welzijn van kinderen, zowel in de directe uitvoering als op academisch niveau - bijv. in de vorm van onderzoek. Een directe aanleiding voor de oprichting van het forum was de gezamenlijke wens tot het opzetten van een lokale 'CHILDLINE', een gratis kindertelefoon voor kinderen in nood. Dat initiatief was en is nog steeds een enorm succes. Naast het onderhouden van die kindertelefoon, heeft het forum vooral de taak de bewoners van Vijayawada bewust te maken, te informeren en zo nodig te alarmeren als het gaat om (schendingen van) kinderrechten.

Nog vóór nieuwjaar (2009), op dag van onze aankomst in Vijayawada, kwam het Forum bij elkaar voor een eerste vergadering ter voorbereiding van de organisatie van een kinderfestival. Wij mochten bij die vergadering aanwezig zijn. Het forum had kort daarvóór besloten om op Matthew's eerste postume verjaardag (9 januari) een groots opgezet kinderevenement, met zang, dans, sport, spel, eten en drinken te organiseren in het sportstadion van een gerenommeerd lokaal onderwijsinstituut, het Loyola College.

Jammer genoeg waren we er niet bij. 2500 kinderen die hulp krijgen van één van de participerende organisaties deden mee aan het festijn. De organisatie daarvan bleek een enorme hoop werk en stress met zich mee te brengen. Het liep uiteindelijk op rolletjes. Iedereen was enthousiast en de kinderen.... vierden feest! De financiële bijdrage van SKCV aan het evenement was grotendeels afkomstig van lokale donors.

Terugkomdag op 14 januari

We waren er ook niet op de 14e, de verjaardag van alle kinderen. Dit jaar was dat een heel bijzondere dag. Tientallen oud-SKCV jongens kwamen, al dan niet getrouwd en met of zonder kinderen terug naar het jongensdorp. Daar namen zij de leiding over de festiviteiten voor de huidige bewoners van het jongensdorp. Samen doneerden zij 17,000 Roepies (€ 300, in India een groot bedrag) aan SKCV. Natuurlijk was er ook tijd om ervaringen uit te wisselen en verhalen op te halen uit hun SKCV-tijd.

Verslag van een reiziger

In februari kwam ik terug in Vijayawada met een groepje Nederlanders die onder mijn leiding deelnemen aan een religie- en textielreis door Andhra Pradesh, m.n. door het kustgebied waarin ook Vijayawada ligt. Voor een belangrijk deel lag het initiatief van deze reis bij een predikante uit Friesland, Nel van den Briel. In een verslag van haar reis voor haar kerk schreef ze het volgende:

SKCV is multi-religieus van opzet en de kinderen mogen zelf aangeven bij welke godsdienst ze horen. Honderden kinderen per jaar worden op deze manier opgevangen en hun leven gaat de goede kant op. Een team van medewerkers – ooit zelf straatjongen geweest – die nu getraind zijn om straatkinderen aan te spreken, gaat elke avond de stations en andere bekende plaatsen af om rondzwervende kinderen nachtopvang aan te bieden en hen de eerste noodhulp te geven. Bij SKCV staat preventie bovenaan: voordat er ergere dingen kunnen gebeuren moeten de kinderen van straat worden gehaald.

Hoe komen kinderen op straat terecht? Soms zijn ze voor werk naar de stad gelokt en door slechte werkgevers niet uitbetaald, zodat ze niet meer met de trein terug kunnen naar huis. Een treinkaartje aanbieden is dan soms al voldoende. Als er ergere dingen aan de hand zijn in het gezin (vader is alcoholist of er is huiselijk geweld waarvoor ze gevlucht zijn) dan volgen er in de eerste weken gesprekken om het vertrouwen te winnen van de (meestal beschadigde) kinderen. De mensen die bij het Project werken hebben eenzelfde verleden achter de rug en kunnen de kinderen goed aanvoelen. Als de kinderen niet naar huis terug kunnen en ze gemotiveerd genoeg zijn om hun leven op positieve manier op te pakken, mogen ze naar het Jongensdorp. Wij zijn daar ook geweest. Dat is een schitterende locatie aan de rivier de Krishna. De kinderen onderhouden het helemaal zelf. Ze hebben na schooltijd allemaal een taak. De een zorgt voor de koeien, een andere harkt en veegt de tuin schoon, of schrobt de vloer, of kookt het eten, verzorgt de groentetuin, bedient de gasten. Het is hartverwarmend om te zien, en het project loopt als een trein. De jongens verdienen wat geld met het werk en dat wordt op hun rekening gezet voor hun toekomst. Na het werk zijn ze vrij en gaan ze zwemmen in de rivier.

In het meisjeshuis dat op een andere locatie is, hebben we samen met de meisjes van een heerlijke feestmaaltijd genoten en ze hebben voor ons gedanst (traditionele Indiase dansen) en gezongen.

Straatkinderen die hun leven bij SKCV op de rail kregen en nu goede banen hebben blijven steun geven aan het Project en bepalen mede het beleid. De meeste medewerkers zijn zelf ooit straatkinderen geweest en werken er met veel voldoening.

Herdenking van Matthew's sterfdag, 1 juni

Ook op Matthew's sterfdag werden er kinderactiviteiten georganiseerd. Hieraan namen ongeveer 700 kinderen van SKCV en andere lokale organisaties deel. 's Middags was er, zoals dat hoort in India, een officiele herdenkingsbijeenkomst, met als hoofdgast een lokaal lid van het nationaal parlement.

Even voorstellen: Devasena, hoofd van het meisjeshuis

Mijn naam is Devasena. Ik heb Rechten gestudeerd, maar eigenlijk wilde ik Sociaal Werk gaan doen. In 1987 werd ik door de Zusters van St. Aloysius aangenomen als lerares in de volwasseneneducatie. Ik werkte in dat kader vooral met krottenwijkbewoners. Van de Zusters mocht ik een zes-maandse cursus 'Sociale Ontwikkeling' volgen op de St. Francis Xavier University in Canada. Terug in Vijayawada, heb ik voor verschillende projecten van de Zusters gewerkt.

Ik werk nu alweer meer dan een jaar als hoofd van het meisjeshuis van SKCV. In die tijd heb ik de harde realiteit van de (straat)kinderen leren kennen. Ik ben zelf ook jong geweest. Bovendien heb ik een dochter van 18 jaar. Ik kan me dus goed voorstellen hoe moeilijk het voor de 75 meisjes van SKCV is om in de strikte en harde wereld van India op te groeien zonder ouderlijke steun, bescherming en begeleiding. Vanuit dat bewustzijn probeer ik mijn best te doen om de meisjes langzaam maar zeker terug te brengen naar een gewoon en geregeld leven.

Ondertussen in Nederland

Marnell van Zoelen was één van de deelnemers aan de hierboven genoemde religie- en textielreis. Haar bezoek aan SKCV inspireerde haar tot het maken van de installatie 'Reaching Out', die op 18 en 19 september (2010) te zien is in Aalsmeer, als onderdeel van de lokale kunstroute.

Volgens Marnell laat 'Reaching Out' een wereld van gestileerde menselijke figuren zien. Een wereld als een labyrint, met mensen in al hun hoedanigheden: lopend, spelend, zittend, dansend, liggend. Allemaal op weg naar iets... maar, naar wat? Een opvallend detail is dat de mensen geen armen hebben. Elkaar omarmen of ondersteunen is niet mogelijk. Met deze installatie wil de Marnell laten zien hoe de mens meestal en voornamelijk bezig is met zijn eigen drukdoenerij, volledig opgaat in zijn eigen drukke bestaan.

Soms worden we ons bewust van de ander en dat is tevens het doel van deze installatie. De 65 individuele figuurtjes kunnen namelijk door de bezoekers worden gekocht, waarbij de gehele opbrengst van de verkoop zal worden overgemaakt naar SKCV.

Reaching out to make this world a better place, op kleine schaal, ook voor deze straatkinderen in India. Kom kijken en vooral: steun dit unieke project!, aldus Marnell.

ANBI status

De stichting SKCV Nederland heeft dit jaar van de belastingdienst de ANBI status gekregen. Dat wil zeggen dat we met terugwerkende kracht vanaf 1999 worden erkend als Algemeen Nut Beogende Instelling en dat daarmee giften aan de stichting aftrekbaar zijn van het belastbaar inkomen.

skcv.nl