Nieuwsbrief SKCV zomer 2011

Het gaat goed met SKCV! Dat geldt met name voor het werk voor en door de kinderen, het dagelijkse reilen en zeilen op de scholen, in het jongensdorp, in het meisjeshuis en in de nachtopvang. Helaas waren er de afgelopen drie jaren, op de achtergrond wat bestuurlijke en organisatorische problemen. Het is wat gewaagd, maar toch wil ik deze nieuwsbrief beginnen met het benoemen van die problemen.

Twee jaar geleden, op 1 juni 2009, is Matthew Norton, de vader van SKCV, gestorven. Ondanks zijn inspanningen om zichzelf al tijdens zijn leven overbodig te maken, heeft zijn ziekte en dood gevolgen voor de organisatie gehad. In de wonderlijke, harmonische oase die SKCV is, leek het alomtegenwoordige Indiase wantrouwen niet te kunnen doordringen. Jammer genoeg ging de aftakeling en dood van Matthew samen met geruchten en roddels. Mensen binnen de organisatie werden verdacht gemaakt met als doel om iedereen op stang te jagen. Dat lukte voor een deel: de geruchten brachten het slechtste naar boven bij enkele lokale stichtingsbestuurders – die vooral bezorgd waren om hun goede naam. En zo kwam het Indiase wantrouwen ook binnen de oase van SKCV terecht. Ondertussen is het gedoe alweer een hele tijd geleden, maar de naweeën zijn nog voelbaar.

Toen Bhakti, de weduwe van Matthew, er min of meer alleen voor kwam te staan en haar koers moest bepalen, was het vaarwater onrustig. Bhakti zocht naar een eigen stijl en richting. Ze was al hoofd van de school en een belangrijke stille kracht op de achtergrond waarop kinderen ten allen tijde een beroep kunnen doen – een lieve moeder. Voor haar was de nieuwe leidersrol onwennig. Vanwege haar bescheidenheid leunde ze min of meer noodgedwongen op 'sterke' mannen in het lokale stichtingsbestuur. In de traditionele Indiase context waarin SKCV bestaat, is dat ook wat er van haar verwacht werd. Maar die bestuurders waren nou juist een bron van beroering. Zij wilden vóór alles controle en bevorderden daarmee (onterecht) wantrouwen en onrust onder de staf van SKCV. Pas in het begin van 2011, toen wij (Robert-Jan & gezin) in Vijayawada waren, nam ze voorzichtig afstand en bepaalde meer en meer haar eigen koers, geholpen door enkele trouwe straatjongens van het eerste uur. Die koers krijgt steeds duidelijker gestalte. Daarmee gaat het, denk ik, de goede kant op en blijft SKCV een ongebruikelijk democratische organisatie gedragen door de kinderen zelf, die desondanks sterk geworteld is in de lokale samenleving en veel steun krijgt uit Vijayawada. Het is en blijft een wonderlijk mooie plek voor kinderen met een traumatisch verleden.

Zoals elk jaar waren we in januari weer 2 weken in Vijayawada. In die tijd hebben we weer heel veel gepraat met alle belangrijke mensen binnen SKCV. Dat was fijn en nuttig. Het bovenstaande is één van de producten van al dat gepraat. Ik vond dat ik er iets over moest schrijven in deze nieuwsbrief: eerlijk duurt het langst.

We kwamen aan tijdens het grote feest voor alle straatkinderen van Vijayawada op 9 januari, de verjaardag van Matthew. En we waren er ook op de verjaardag van alle kinderen (14 januari). Het was weer een enorm feest, met spelletjes, boottochtjes, een kolam- of rangoliwedstrijd voor de meisjes (zie grote foto) en veel lekkere zuid Indiase snacks. Marie-José, mijn vrouw, had voor deze gelegenheid haar handicraft-stall geopend: er werd met veel plezier geplakt, gevouwen, getekend, gekleurd en geknutseld.

Al op onze eerste dag ontmoetten we Tet en Narhea, resp. docent en student Drama (uit NL), die naar Vijayawada waren gekomen om dramalessen te geven aan de kinderen van SKCV. In deze nieuwsbrief doen zij zelf verslag van hun verblijf en werk in Vijayawada. Daarnaast is er plaats voor beeldend kunstenares Marnell (van Zoelen). In de vorige nieuwsbrief vertelde ik dat zij middels haar 'Reaching Out Project' geld op wilde halen voor SKCV. Dat is haar wonderwel gelukt. Zij schrijft daarover in haar bijdrage aan deze nieuwsbrief

Om te beginnen, neem ik even wat nieuwsberichten van dit jaar met jullie door.

SKCV Nieuws uit Vijayawada

Uitstapjes en uitwisselingsprogramma's

De Jongens uit het Jongensdorp werden in het begin van februari uitgenodigd voor een bezoek aan de nabijgelegen Arthur Cotton Public School (een particuliere school). Er werd een cultureel programma gepresenteerd. Later op de dag brachten de leerlingen van de school een bezoek aan het jongensdorp van SKCV. Gedurende het jaar waren er verschillende van dit soort ' culturele uitwisselingsprogramma's' met particuliere lokale scholen. Daarvoor werden zowel de jongens als de meisjes uitgenodigd. Dat geldt ook voor lokale sport- en speldagen. Er waren ook een aantal informatieve uitstapjes, georganiseerd door o.a. de (waterkracht) elektriciteitscentrale, die vlakbij het jongensdorp ligt, en de lokale Coca-Cola-fabriek. Tot slot was er voor de jongens in april een plezierreisje naar het bekende Bapatla Beach, aan de Golf van Bengalen.

Cultuur-/ dansgroepen

De meisjes hebben een speciale Cultuurgroep die zorg draagt voor culturele activiteiten. De meisjes krijgen o.a. klassieke dansles. De dansgroep omvat op dit moment 20 meisjes en treedt vaak op tijdens lokale publieke bijeenkomsten, bijv. tijdens de Republic Day viering op het grote Public Works Department veld, in de Krishna Tempel, in een bejaardentehuis en in de Medische Universiteit van Guntur. De meiden wonnen een prijs van Rs 33,000 (500 Euro) tijdens een danswedstrijd georganiseerd door de politieacademie in het nabijgelegen Mangalagiri.

De jongens hebben hun eigen dansgroepen, waarvan de meest vergevorderde groep vaak 'buiten' een voorstelling geeft en daarmee veel waardering en applaus oogst. De jongens hebben daarnaast ook hun eigen succesvolle cricketteam.

De Kennedy High School

Eswar Prasad is één van de lokale stichtingsbestuursleden. Hij is de directeur van een particuliere school die algemeen gezien wordt als de beste in Vijayawada (de Kennedy High School). De school heeft een aantal jongens en meisjes van SKCV 'geadopteerd' als leerling. Dit schooljaar studeerden er 10 SKCV meiden aan de school. Het volgend jaar zijn dat er 21! De meisjes doen het overigens goed op school. Ze hebben allemaal met glans hun examens gehaald. In iets mindere mate geldt dat ook voor de SKCV jongens.

Hoog bezoek

aanzienlijke aantallen lokale notabelen, onder hen b.v. Parlementsleden, maar ook 'gewone mensen', grepen een verjaardag, sterfdag of andere belangrijke herdenkingsdag aan voor een bezoek (meestal met gift, b.v. In de vorm van een lunch voor alle kinderen) aan één of meerdere centra van SKCV.

Sterfdag Matthew

Op 1 juni werd de dood van Matthew (2 jaar geleden) herdacht. "The day started with prayers, breakfast, and games, the evening was filled with beautiful dances by the children. This time the dances were very intense showing Pitaji [= vader = Matthew] in some of them", aldus Bhakti.

Circus

In het begin van dit jaar kreeg SKCV voor de tweede keer bezoek van Performers Without Borders, een groep jonge circusartiesten uit Engeland. Ze werden ondergebracht bij de zusters van Gollapudi en bezorgden alle kinderen veel plezier met hun jongleer- en acrobatieklessen. Hun bezoek werd op 18 februari afgesloten met een grote circusvoorstelling voor en door de kinderen.

KP verlaat SKCV

Na vele jaren trouwe dienst heeft KP (Krishna Prasad) – velen van jullie kennen hem direct of hebben over hem gelezen in mijn nieuwsbrieven – SKCV verlaten. Hij kreeg de mogelijkheid om zich verder te ontwikkelen als onderzoeker. Dat is altijd zijn ambitie geweest. Vóór zijn vertrek schreef hij de volgende afscheidsmail:

Dear Friends,
After much thinking and soul searching, I am leaving my present employment at SKCV Children’s Trust. 24th February 2011, will be my last working day. But my association and attachment with SKCV stays for life.
I am ever grateful to all, for your guidance, inspiration and support all these years of my journey at SKCV. I am ever indebted to Pitaji (Late N.S.Manihara = Matthew)and Mataji (Bhakti Manihara) for their pure love and affection in taking care of me since I was a child and making me realise the true meaning of life and friendship.
I will be engaged in one active Research project and another is taking shape, primarily focussing on building psycho-social support systems for children particularly transitioning through situations. I am focussing on working as a freelancer.
Please keep in touch with me by email at mkpdm@live.com or on mobile (+919491965741). Please take your time to visit www.bardobridges.workpress.com for periodical updates of my work.

Kort Nederlands Nieuws

Ank en Frans Verbij namen deel aan de meest recente (2011) textielreis door India die ik (Robert-Jan) begeleid heb. Ze waren onder de indruk van het werk van SKCV. Al in India hadden ze het plan opgevat om op enkele markten spullen te verkopen t.b.v. SKCV. Dat is ondertussen ook gebeurd. Bedankt!

Mijn zoon, Simon (15 jaar), is al jaren SKCV-fan. Hij is er erg nauw bij betrokken, gaat er elk jaar naartoe en kent veel van de SKCV jongens en stafleden persoonlijk. Simon heeft zijn maatschappelijke stage op school aangegrepen voor een bijzondere actie: 30 uur lang wakker blijven voor het goede doel. Hij heeft ongeveer 550 Euro opgehaald onder familieleden... ook de docenten op zijn school hebben een mooie bijdrage geleverd. Bedankt Siem!

SKCV: een bijzondere ervaring – verslag van Marnell van Zoelen

In februari van 2010 nam ik deel aan een gecombineerde textiel/religie reis van Daari naar Andhra Pradesh, India. Eigenlijk had textiel mijn grootste interesse, maar door onvoldoende textielreizigsters, wist Robert-Jan mij enthousiast te maken om mij aan te sluiten bij een groepje reizigers uit Heerenveen e.o. die vanuit hun kerk onder andere een bezoek wilde brengen aan een ontwikkelingsprojekt, dat door hun kerk werd gesteund. Het werd dus een reis waarin de religie-geïnteresseerden af en toe een textielproject kregen voorgeschoteld en waarin ik af en toe belandde in projecten met een religieuze achtergrond. Een heel geslaagde combinatie en dankzij de uitstekende organisatie en leiding van Robert-Jan, een fantastische reis.

En zo kwam ik in aanraking met de SKCV, tijdens ons driedaagse verblijf in Vijayawada. Het bleek een prachtig project. De manier waarop dit straatkinderenproject wordt geleid en hoe deze kinderen een toekomst wordt geboden middels een uitstekende opvoeding en scholing maakte op mij een onuitwisbare indruk. Eenmaal terug in Nederland pakte ik mijn werk als beeldend kunstenaar weer op en kreeg het leven weer haar normale loop. Het SKCV project bleek ik echter nog ergens in mijn hart te hebben opgeslagen.

Werkend aan een installatie van gestileerde keramieken mensfiguurtjes voor een Atelierroute in Aalsmeer, kwam ik op de idee om met de opbrengst uit de verkoop van de figuurtjes, de SKCV te steunen.
Een gigantische impuls om mijn werk zo goed en uitgebreid mogelijk aan het Aalsmeerse publiek te tonen, was het eerste resultaat.

En zo gebeurde het dat ik tijdens het atelierweekend in september 2010 in totaal zo’n 70 van de 101 tentoongestelde beeldjes verkocht. Het totale bedrag wat ik, inclusief met nog wat latere verkoop bijeen wist te krijgen was 2660 euro, voor mij een geweldig succes. Maar…dat was nog niet alles. Tijdens het Atelierweekend kwam er een mevrouw naar mij toe van de OSA (Ontwikkelings Samenwerking Aalsmeer), die mij de toezegging deed dat, wanneer ik een afgerond hulpverlenings-project zou weten binnen de SKCV, de OSA het bedrag zou verdubbelen, tot een maximum van 2500 Euro.

Samen met Robert-Jan hebben ik onmiddellijk contact opgenomen met de SKCV en hen gevraagd een verlanglijstje op te stellen van één of meerdere projecten die zij gefinancierd zouden willen zien. Een lijstje van vier projecten was het resultaat, t.w.:

• Reparatie van de boot van de SKCV waarvoor de benodigde financiën ontbraken.
• Revisie van de dieselgenerator van het Santosh Bhavan Night Shelter, welke kan worden ingezet bij stroomstoringen.
• Het opzetten van een vakopleiding Batik- block- en screenprinting in het Amodini Girls Care Home.
• Het opzetten van een milieuvriendelijk composteer- en grondverbeteringsproject in de tuin bij zowel het jongens- als het meisjestehuis.

De OSA ging tot onze vreugde akkoord met deze projecten en begin oktober kon een bedrag van 5160 euro aan de SKCV worden overgemaakt. Inmiddels heb ik van Robert-Jan gehoord dat de boot en generator zijn gerepareerd en dat de batik afdeling is opgestart.
Ik ben blij en tevreden met de bijdrage die ik aan dit geweldige straatkinderenproject mocht leveren.

Marnell van Zoelen

Het Marnell-OSA project in Vijayawada

Nog vóór het geld van Marnell en OSA in India aankwam, was er al een begin gemaakt met de geplande reparaties. Al snel voer de boot weer over de rivier en zorgde de generator zoals vanouds bij stroomuitval voor stroom in het nachtopvanghuis.

In februari en maart (2011) werd er gestart met het opzetten van de composteerinrichting en de training in textiele werkvormen voor de meisjes. De composteerinrichting is nu in werking.

Op 5 juni werd de inrichting officieel in gebruik genomen. Een representant van de lokale gemeente stond erop dat de opening op World Environment Day plaats zou vinden. Er waren enkele lokale prominente gasten en de opening had een plaatsje gekregen op de lokale pagina van de populaire dagbladen (inclusief foto's).

De genoemde training in textiele werkvormen is een langetermijnproject dat tot nu toe tot grote tevredenheid van iedereen verloopt. Het enige projectonderdeel dat nog betrekkelijk weinig aandacht heeft gekregen is de kwekerij bij het meisjeshuis. Dat onderdeel wordt pas na de Indiase zomer, in het regenseizoen, aangepakt.

EK DO TIEN Theaterproject in India — door Tet van der Donk en Narhea Goossens

In februari 2009 was ik (Tet) met DAARI op de oost-kust reis in India. En had Ik veel plezier in de ontmoetingen met kinderen op straat . Mijn hart ging ervan open en ik ging spontaan spelen als een kind. Dat plezier wilde ik nog weleens meemaken. Narhea is en oud-studente van mij en wilde ook naar India: ze is er geboren en is na 9 maanden geadopteerd door een Nederlands echtpaar.

We zitten beiden in het theatervak en waren benieuwd naar dramatische expressie in India, in een hele andere, niet westerse, cultuur. We maakten plannen vanuit onze ervaring als docenten/regisseurs hier, vanuit ons eigen referentiekader. We wilden voorstellingen maken en bv op stations gaan spelen: we zouden de creatieve kracht van kinderen die onderaan de ladder staan, inzetten om hen op een voetstuk te plaatsen zodat zij belangrijk zouden worden en applaus konden oogsten.

We legden contact met SKCV in Vijayawada en met Shishu Sangopan Griha en St. Michael’s Hostel in Delhi; organisaties voor kinderopvang. Ja: we waren welkom. Financieel was ook alles rond: we kregen veel geld van vrienden en bevriende organisaties zoals scholen.

We waren er van 30 december 2010 tot 6 februari 2011. We werkten 3,5 week bij SKCV en 1 week in Delhi. We begonnen in het meisjeshuis en reden er elke dag heen, gepropt in een busje tussen in sari's gehulde teachers. We legden netjes uit wat onze plannen waren om er later achter te komen dat ze er bar weinig van begrepen hadden. Verbale communicatie was niet mogelijk, zeker niet met de kleinste meisjes want ze konden geen Engels en de volwassenen bleken een ander Engels te spreken dan wij. Dus waren we vooral non-verbaal bezig. In de workshops speelden wij stukjes voor, de kinderen kopiëerden ons. Als we ze uitdaagden met eigen ideeën te komen stokte het. In eerste instantie vonden we dat maar niks. Want ieder individu moet toch zijn eigen expressie hebben, vonden we. Zo kwamen we erachter hoe Westers wij denken: bij ons is iedereen interessant, komt elke boerenlul op tv en leven we in een individuele samenleving. In India ben je door je geboorte en komaf bepaald in wie je wordt en wat je bent. En deze kinderen waren niet gewend aan individuele acties. Mede door het systeem van een tehuis waarin regels voor iedereen gelden. Toen we accepteerden dat je vanuit nadoen ook kunt spelen en vooral plezier kunt hebben, ging het goed. We lachten wat af met slapstick-achtige scenes: we speelden als clowns en maakten komische taferelen. We leerden de meisjes krachtig te zijn in hun expressie als het ging om “ nee” te zeggen. Het bleek dat ze soms lastig gevallen werden door jongens en het moeilijk vonden om daarin afwijzend te zijn. We oefenden om nee te zeggen, je stem en lichaamsexpressie te gebruiken. Ook hier zat weer veel lol want ze speelden de vervelende jongens wat heel hilarisch was. Tijdens de presentatie verbood de teacher de meisjes om te huilen op het toneel want huilen is niet leuk.

In de shelter waar de jongens maar even blijven was het anders; het is geen hechte groep en daardoor onveiliger om je te laten gaan in spel. We hebben er geen presentatie gegeven maar losse workshops. Ook hier weer veel plezier. In het jongensdorp maakten we een presentatie voor Mataji en enkele gasten en de rest van de jongens. Ze speelden mannen met een laptop die naar hun werk gingen op een motor. Op dat moment waren ze echte managers, hadden ze echt een motor etc., allemaal dingen die ze in de realiteit nooit zullen bezitten. In spel is alles mogelijk.

We speelden de ijsjes scene: de één heeft een ijsje, de ander wil ook, krijgt het niet en pakt het ijsje dan af, huilen tot gevolg. Spijt van de slechte daad maakt dat hij een nieuw ijsje gaat kopen voor de ander, met "friends?" als einde. We letten er steeds goed op dat het spel positief afgesloten werd. Maar schuwden niet om het slechte in de mens te spelen. Theater leeft nl van conflicten.

Vijayawada is een grote stad maar niet gewend aan toeristen. Het eten in het hotel was ontzettend pittig en niet te eten door ons. Daar waren onze buren, die langs de straat onder een zeil wonen, blij mee, ze kregen bijna elke avond een doggy bag. Dat we allebei 5 kilo afvielen was niet erg.

In Delhi werkten we met 2 groepen en ook daar hadden we veel plezier. Toen we het weekend niets te doen hadden zijn we in een park gaan spelen en hebben we de straten van Delhi schoon geveegd als theateract. “The king of India has asked us to clean India.” Zeiden we als ze vroegen wat we aan het doen waren. We speelden er slapstick-achtige scènes waarbij de één de baas was over de ander. Het leukst was het als Narhea de baas was over mij; de blanke als underdog.

Missie? Wat is het doel geweest van ons project? Wat hebben de kinderen eraan gehad? We waren er even en gingen toen weer. We hebben van alle presentaties filmpjes gemaakt en die naar hen opgestuurd en hopelijk zien ze zichzelf op beeld terug en zijn ze trots op zichzelf. We gaven alle kinderen een foto van zichzelf om erkenning te geven voor wie ze zijn. En dat is waar het om ging: laten zien dat je dat kind ziet door het op een podium te plaatsen en applaus te geven voor wat het doet. Het kind op te tillen en te dragen op applaus. Al is het maar voor even.

Over de rest van onze avonturen zoals: elastieken met de buurmeisjes, ontmoeting met Robert Jan, Marie-José en Simon, infiltranten in de hotelkamer, clowning in het restaurant, zoektocht naar pizza, een agressieve vader, huilende meisjes, ontroerde Natasha en Maria (onze Indiase namen) en vooral de geweldig leuke tijd die we hadden, kun je in onze blogs lezen: Ekdotien Blog en Narhea Blog.