SKCV nieuwsbrief zomer 2007

Dit is de vijfde nieuwsbrief die ik (Robert-Jan) voor SKCV Nederland schrijf. De nieuwsbrief kun je downloaden in een makkelijk te printen Pdf- of WORD-versie (zie linker marge). In de onderstaande introductie vertel ik iets over mijn eigen verblijf in Vijayawada. Daarna is er aandacht voor de opmerkelijke expressielessen die worden gegeven in het SKCV opvanghuis in de stad. Vervolgens is er (meer) nieuws over het nieuwe meisjesdorp. Tot slot wordt Bhakti, de vrouw van Manihar (oprichter van SKCV) voorgesteld.

Nieuw is het nieuwsbrief-archief (zie linker marge) waarin alle voorgaande nieuwsbrieven (vanaf 2004) zijn opgenomen.

Introductie

Zoals gebruikelijk, ben ik ook dit jaar weer drie maanden in India geweest en in die drie maanden ben ik drie keer in Vijayawada, bij SKCV geweest. De eerste keer was ik met mijn vrouw, Marie-José, en mijn zoon, Simon (11 jaar). We mochten logeren in het jongensdorp aan de rivier, een week lang. Het werd de mooiste week van ons en mijn verblijf in India.

Het is ondertussen 15 jaar geleden dat wij in Vijayawada woonden. In die tijd was Marie-José vrijwel elke dag op de plek waar we dit jaar logeerden. Alles was toen nieuw en kaal. Nu ligt het jongensdorp in een weelderige, groene tuin. Behalve dat overvloedige groen zijn er ook andere dingen veranderd: de meeste gebouwen zijn vervangen na een grote overstroming - nu zijn het aardige zalmroze huisjes met rode pannendaken. En er is een apart schoolgebouw, het tweede al (het eerste was verzakt na bovengenoemde overstroming). De sfeer is niet veranderd: alles gaat met dezelfde vriendelijke vanzelfsprekendheid en openheid als vroeger. Vanwege die sfeer en de hartelijkheid van alle vrienden en bekenden, waren we meteen weer thuis.

Matthew, de oprichter van SKCV, tobt al jaren met zijn gezondheid. Helaas werd al snel na onze aankomst in Vijayawada duidelijk dat daarin geen positieve verandering is gekomen. Integendeel, Matthew is ernstig en ongeneeslijk ziek en heeft erg veel pijn. Samen met zijn vrouw Bhakti leefde hij sinds een paar jaar apart in een eigen woning. Wij verbleven dit jaar in hun voormalige woonruimte in het jongensdorp. Omdat Matthew alleen met veel pijn kan bewegen en trappen lopen, zijn ze in de loop van dit jaar teruggekeerd naar het jongensdorp. Gelukkig draait de organisatie ook zonder constante bemoeienis van Matthew gewoon door. Ondertussen hebben de oudere ex-straatjongens, feitelijk de leiding van SKCV overgenomen. Ze dragen al jaren de verantwoordelijkheid voor een belangrijk deel van de organisatie en zijn gewend beslissingen te nemen. Ik ben bang dat de tijd dat zij het helemaal zonder Matthew moeten stellen niet ver weg is, ook al weet ik dat de organisatie bij hen in goede handen is.

Simon had erg uitgekeken naar ons verblijf in Vijayawada. Zijn hoge verwachtingen werden helemaal ingelost. Hij maakte vrienden voor het leven waarmee hij samen naar school en op 'schoolreis' ging. Hij waste zichzelf en zijn kleren in de rivier en keek met de hele meute in het donkere, bedompte TV hok naar Telugu films. Hij wil terug naar India, maar moet nu nog even wachten.

Marie-José was veel samen met Bhakti, het hoofd van de school en de vrouw van Matthew. Zoals gebruikelijk praatten ze onbevangen over allerlei menselijke dingen en zaten ze samen weer vol onderwijsideeën. Sommige van die ideeën werden zelfs uitgeprobeerd en die probeersels werden vastgelegd op videofilm.

Ik bracht veel tijd door op het kantoor in de stad, met KP en de andere ex-straatjongens die het project nu dragen. KP is mijn steun en toeverlaat in Vijayawada. Hij organiseert een groot deel van het plaatselijke programma voor 'mijn' reisgroepen en helpt me als dat nodig is ook met mijn handel en andere zaken.

We kwamen dit keer vroeg in de ochtend aan in Vijayawada na een lange treinreis vanaf Ahmedabad. Matthew was jarig die dag en mede daarom werden er in het meisjesdorp, dat al voor een groot deel klaar was, twee volledig ingerichte computerlokalen geïnaugureerd. Omdat wij min of meer toevallig in Vijayawada waren, werden we tot officiële gast gebombardeerd. Er waren buitenlandse gasten (belangrijke donors) en plaatselijke stichtingsbestuurders en hoogwaardigheidsbekleders. Alle gasten, mochten een klein palmboompje planten. Daarna was het tijd voor toespraken vanaf een podium. Ook ik werd niet gespaard en moest iets zeggen. Ik mocht zelfs meehelpen bij het door knippen van de rode linten die losjes voor de deuropeningen van de nieuwe computerlokalen hingen. Natuurlijk heb ik mijn best gedaan om dat zo goed en vriendelijk mogelijk te doen. In India zijn ze dol op dit soort officiële bijeenkomsten, zgn. functions, maar ik heb er een hekel aan.

Uithangbord gemaakt in het opvanghuis van SKCV
en opgehangen ter gelegenheid van de inauguratie van de computerlokalen.

Matthew arriveert in het meisjesdorp voor de 'plechtigheid'.
Op de achtergrond: de Kelsey familie die SKCV al jaren steunt.

Gelukkig vonden de SKCV meisjes het ondanks de vele toespraken een leuke bijeenkomst. Voor de gelegenheid hadden ze hun feestjurken aangetrokkenen en waren ze in opperbeste stemming naar hun toekomstige verblijfplaats gekomen.

's Avonds was er een grote dansvoorstelling in het jongensdorp. Dat betekent niet alleen veel plezier voor de gasten, maar ook voor alle kinderen, jongens en meisjes. Dans is een belangrijk ingrediënt van de doorsnee Indiase film en net als film enorm populair. Bij SKCV wordt veel aan dans gedaan, zowel door jongens als meisjes. Het niveau is in de loop der jaren gegroeid tot bijna professioneel en er zijn zelfs jongens die een tijd beroepsdanser zijn geweest, bijvoorbeeld bij de film in Hyderabad. Bij elk SKCV feestje wordt er gedanst, maar ook in het kader van publieke feesten in de stad en streek wordt er vaak een beroep gedaan op de dansgroep van SKCV. Het is één van de vele manieren geworden waarop SKCV zich op een positieve manier aan een lokaal publiek kan presenteren.

Zoals gebruikelijk werd het een prachtige avond met spetterende dans en vrolijke, joelende kinderen. Toen we de volgende dag wakker werden hadden de jongens alle restanten van het feest alweer bijna opgeruimd.

Tijdens ons verblijf bij SKCV werd het belangrijkste jaarlijkse Hindoefestival
van Zuid India gevierd: Sankranti of Pongal. Tijdens en net vóór dat festival
worden de gebruikelijke grondversieringen voor de huizen (Kolam of Rangoli)
steeds groter en kleurrijker, ook bij SKCV in het jongensdorp, zoals de vrouw
van de koeien- en buffelverzorger en haar dochter hier laten zien.

Kort daarna kwam ik in mijn eentje terug in Vijayawada. Ik was verschrikkelijk verkouden en heb de paar dagen dat ik in de stad was eigenlijk vooral mijn best gedaan om weer beter te worden. De volle thermosflessen met hete citroen-gember drank die de vrouw van KP voor me maakte gaven telkens wat verlichting, maar hielpen niet tegen de oorzaak van de hoest: een hardnekkige luchtpijpontsteking. Pas vele weken later, toen ik voor de derde keer in Vijayawada kwam was die ontsteking (bijna) voorbij.

Het was februari. Dit keer was ik in Vijayawada met 14 reisgenoten uit Nederland. We volgden samen een door mij uitgezette 'weversroute' met een veel bezienswaardigheden op textielgebied en we hadden net een busreis door het platteland achter de rug. De eerste volle dag in Vijayawada stond in het teken van SKCV. Hoewel het grootste deel van mijn groep al eens eerder met mij te gast was bij SKCV, werd het opnieuw een boeiende, vaak ontroerende dag. De tweede dag gingen we wandelen in de oude stad. De afgelopen jaren was de leiding van deze wandeling in handen van Dillip, samen met zijn broer Narayan de eerste straatjongen die Matthew opving - toen nog in Poona. Dillip onderhield de contacten met een groot aantal lokale donoren, mensen met winkels en handelaren, waarvan er veel in de oude stad wonen en hij gebruikte die contacten ook tijdens de wandeling: hij nam de wandelaars mee naar een aantal vaste donoren: een tabaksgroothandelaar, een kruiden- sepecerijenhandelaar en de uitbater van een 'cold drink parlour' waar de beste badammelk van heel Vijayawada wordt verkocht. Ik heb Dillip dit jaar alleen door de telefoon gesproken. Hij was al vóór onze aankomst samen met zijn vrouw en dochter naar Mumbai (Bombay) vertrokken om voor zijn zieke oma te zorgen. Ook in Mumbai werkt Dillip nu tussen de straatkinderen, bij een organisatie die vooral iets probeert te doen op het gebied van verslavingszorg. Hij mist Vijayawada en SKCV, maar heeft het ook naar zijn zin in Mumbai. KP bleek een goede plaatsvervanger van Dillip als wandelbegeleider. Tijdens de laatste dag gingen we samen met KP en Narayan naar het weversstadje Mangalagiri en de grottempel van Undavalli. De dag werd afgesloten met een boottocht met lunch over de rivier. Het was allemaal uitstekend georganiseerd. Diezelfde avond verlieten we Vijayawada met de trein naar Tirupati en sindsdien ben ik niet meer in Vijayawada geweest.

Santosh en zijn vriend Simon (mijn zoon)

SKCV volgens Simon:

Hoi mensen.

Ik ga vaak naar skcv.
De kinderen daar hebben bijna niks.
Daar maak ik vrienden en ik ga zwemmen, cricketen en anderen dingen doen.
Soms ga ik daar naar school in een klas van ongeveer 9 kinderen.
Een keer ging ik mee op schoolreis naar een kasteel.
Daar was een mooi uitzicht.
We gingen ook vruchten uit de boom gooien.
Bij skcv eten ze zonder te praten. Voor alles heb je tekens
Sambar : een rondje maken met duim en wijsvinger .
Water : duim op steken.
Rijst : hand in de lucht.
Daal : vuist.
Een van mijn vrienden is R Santosh.
Hij is best wel klein maar hij kan heel goed cricketen.
We maken altijd tegerlijkertijd een achterwaartse salto in het water.

Simon

KP's expressie-lessen

KP was één van de eerste straatjongens die Matthew in het begin van de jaren negentig in Vijayawada opnam. Hij werd de rechterhand van Matthew en is nu één van de belangrijkste krachten van SKCV. Hij onderhoud de correspondentie met binnen- en buitenlandse organisaties, geeft trainingen en lezingen in heel India en krijgt regelmatig zelf ook de kans een training te ondergaan. In 2006 financierde Railway Children (een Engelse donor organisatie) een training in verschillende expressievormen onder de noemer 'Ehsaas'. Die vormen van expressie worden niet alleen gebruikt omdat kinderen het leuk vinden om te tekenen, schilderen, kleien en toneelspelen, maar vooral ook als aanleiding voor individuele en groepsgesprekken over belangrijke thema's in het leven van de kinderen.

Namens SKCV nam KP deel aan de trainingen. Met veel plezier en toewijding zag ik hem in januari en februari in het opvanghuis aan het werk. Het was voor mij een grote verassing de jongens van opvanghuis, echte straatschoffies, ongeremd te zien tekenen en kleuren. Als ik me niet vergis maakten ze doosjes met binnen- en buitenkanten die iets over hun eigen binnen- en buitenkant moesten zeggen. In India is de algemene mening dat het eindproduct mooi en vooral keurig netjes 'binnen de lijntjes' moet zijn. Niets van dat al! Onder leiding van KP werden de kinderen aangemoedigd zichzelf 'te laten gaan' .. en in ieder geval iets te maken dat ze zelf mooi vinden. De reactie van de stageaires, studenten van de lokale Social Work opleiding, die ook aanwezig waren, was er een van onbeholpen onbegrip en misschien zelfs ingehouden afkeuring. Slechts met moeite konden ze zichzelf weerhouden om de jongens 'binnen de lijntjes te duwen'. Maar met zachte hand en zonder veel expliciete uitleg wist KP iedereen duidelijk maken wat de bedoeling was. Daar stond ik van te kijken. Heel knap!

Diezelfde week had ik al mogen zien dat KP een dramales gaf. Heel overtuigend.. niks van een halfslachtige presentatie die de dood in de pot zou betekenen voor zoiets 'raars' als drama in India. Ondanks KPs gedreven presentatie was het verassend te zien hoe onbevangen de straatjongens zich overgaven aan het spel. En, misschien nog verassender: ze wilden en konden er na hun spel ook nog eens vrij onbevangen over praten. Het spel ging over een wachtrij. In die rij stonden verschillende mensen: een zwangere vrouw, een oude man, een politie-agent, een bestuurder, één of twee politici/boeven, straatjongens en nog zo wat. De wachtrij groeide langzaam. Eén voor één kwamen er mensen bij. Er waren maar twee stoelen. Het wisselende recht op die stoelen bracht beweging in het spel en leidde tot voldoende gespreksstof erna: hoe zien de jongens zichzelf, voor wie hebben ze respect, voor wie zijn ze bang en waarom? Of, heel concreet, waarom moet de één opstaan voor de ander? Het was mooi om te zien hoe serieus en met hoeveel plezier er werd gespeeld en gepraat.

Wat KP betreft worden zijn expressielessen een vast onderdeel van het dagprogramma van het opvanghuis.

Eindelijk: het meisjesdorp

Er is in voorgaande nieuwsbrieven al erg veel over gezegd: het nieuwe meisjesdorp. Hierboven heb je kunnen lezen dat er in januari al twee computerlokalen zijn geïnaugureerd. Wat de oficiële opening betreft volgt de rest van het dorp waarschijnlijk in januari 2008. Ondanks de overvloedige regenval van de afgelopen maanden is er redelijk wat werk verzet. Afgezien van wat likjes verf, is het schoolgebouw klaar. Aan het woongebouw en de 'staff quarters' moet nog het één en ander gebeuren. Het meubilair en het benodigde instrumentarium zijn ondertussen aangeschaft en voor een deel ook al geïnstalleerd. Dat geldt ook voor de keukenapparatuur.

Deze of volgende maand (augustus/september 2007) gaan de meisjes verhuizen. De oudere meisjes die naar een college gaan, zijn al naar een school in de buurt van het nieuwe meisjesdorp verhuisd.

Het nieuwe meisjesdorp ligt ongeveer 15 kilometer van Vijayawada, aan de andere (zuid)kant van de rivier, vlakbij het stadje Mangalagiri. Het ziet er anders uit dan het jongensdorp. Om voldoende ruimte over te houden voor een grote moes- en speeltuin, is er voor gekozen om de gebouwen niet te bepreken tot één laag (met pannendak). Er zijn twee geschakelde gebouwen van drie lagen, één primair bedoeld als schoolgebouw en één woongebouw (zie foto).

Bhakti: de stille kracht van SKCV

Bhakti is bijna 20 jaar getrouwd met Matthew, de vader van SKCV. Haar ouders leefden voor de deling van Brits India in de provincie Sindh, waar de vader van Bhakti met zijn broers een mijnbedrijf runde. Sindh werd na de deling, in 1947, toegewezen aan de nieuwe Moslimstaat Pakistan. Omdat het toekomstperspectief van een Hindoefamilie in Sindh er na de gewelddadige deling van India donker uitzag, besloten de ouders van Bhakti te verhuizen naar Bombay, in India. Bahkti's enige broer en zeven van haar zussen waren toen al geboren. In Bombay volgde zus nummer acht en tenslotte kwam, in 1957, Bhakti zelf ter wereld. Als jongste in een groot gezin werd ze, naar eigen zeggen, enorm verwend.

De familie bouwde een nieuw leven op. Vader vond werk in Goa en de familie verhuisde naar Poona. Daar stierf vader. Bhakti was toen 15. Haar zussen waren al getrouwd en naarstig op zoek naar een geschikte jongeman voor hun jongste zusje.. Bhakti ging in die tijd door het leven in een spijkerbroek en T-shirt en hield van het moderne leven. Na haar schooltijd kreeg ze een goede kantoorbaan. Ze dacht aan een carriere in plaats van een huisvrouwenbestaan.

In 1987 kwam er een grote verandering in haar leven. Ze ontmoette Matthew, die toen in een kleine Krishna tempel in Poona onderdak en zorg gaf aan straatkinderen. Ze ging vrijwillig voor hem werken, als secretaresse. Haar toenmalige baas probeerde haar te behouden. Hij beloofde promotie en een hoger salaris. Maar de verandering was onomkeerbaar.

Matthew en Bhakti zagen in elkaar en in hun gezamenlijke werk een levensvervulling. Ze trouwden in 1988. Volgens de moeder van Matthew was dit een wijs besluit van hem..'omdat Bhakti uiteindelijk het hart en de ziel van SKCV zou worden'. Natuurlijk is Bhakti niet de enige die het hart en de ziel van SKCV vormt, maar ze is een onmisbare stille, zachte kracht en vult met haar natuurlijke kwaliteiten die van Matthew perfect aan. Terwijl Matthew naar buiten gericht is, vastberaden en soms luid bulderend door het leven gaat, is Bhakti graag op de achtergrond en het liefst STIL. De bescheidenheid, toewijding en moederlijke wijsheid die zij uitstraalt, nodigt de kinderen uit hun grote en kleine problemen met haar te delen. De kinderen houden van haar als van een moeder... en zo wordt ze ook genoemd: Mataji.

Ze is diep religieus, maar ze zit niet vast aan één geloof en bezoekt tempels, kerken en moskeeën. Elke dag staat ze om 5 uur op om te mediteren en te bidden. Daarna begint ze haar werkdag als directeur van de jongensschool. In die hoedanigheid heeft ze een informele onderwijsmethode ontwikkeld die nu algemeen wordt geprezen en wordt overgenomen, bijvoorbeeld in het kader van een onderwijsprogramma voor slumkinderen. Haar belangrijkste hulp en klankbord op school is Keshua, een ex-straatjongen die meer dan 15 jaar geleden door SKCV werd opgenomen. Hij heeft nu samen met Bhakti de leiding over de school. Bhakti en Keshua kunnen het goed met elkaar vinden. Misschien komt dat mede omdat ze een belangrijke karaktereigenschap delen: bescheidenheid.

Studeren in de tuin bij de school in het jongensdorp.

Ondertussen in Nederland:

In de vorige nieuwsbrief berichtte ik over de min of meer mislukte soepactie van Lia Mestrom (zie nieuwsbrief-archief). Daar wil ik nu aan toe voegen dat de niet verkochte soep uiteindelijk vrij gemakkelijk aan de man en vrouw is gebracht, o.a. op de Andere Mèrt in Geldrop. Bovendien is het doel van de soepactie, twee koeien voor het meisjesdorp, opgenomen in een speciale goede doelen uitgave van een lokaal huis-aan-huis blad in de regio Eindhoven (de Trompetter)... En die 'krantenactie' heeft een aanzienlijk bedrag opgeleverd. Dank aan alle betrokkenen!