SKCV nieuwsbrief zomer 2008

Dit is de zesde nieuwsbrief van SKCV Nederland. Het werd hoog tijd. Er is weer genoeg om over te schrijven. De nieuwsbrief van 2007, die tot voor kort op deze pagina te vinden was, heb ik toegevoegd aan het nieuwsbrief-archief (zie linker marge). Dat archief bevat ondertussen een schat aan informatie en verhalen.

jongens in de groentetuin

In deze nieuwsbrief doe ik (Robert-Jan) kort verslag over ons jaarlijks verblijf in Vijayawada in het begin van dit jaar, met daarin aandacht voor de lang verwachte, grote opening van het meisjeshuis. Na dat verslag komt KP (Keepie: Krishna Prasad), aan het woord. KP is een ex-straatjongen van het eerste uur die al jaren een belangrijke rol in de organisatie van SKCV vervult. Hij vertelt hoe hij bij SKCV terecht is gekomen en wat er sindsdien met hem is gebeurd. KP verzamelt al geruime tijd statistische gegevens die een licht kunnen werpen op bijvoorbeeld de mate waarin van de hulp van SKCV gebruik wordt gemaakt. Hij heeft me voor deze nieuwsbrief wat cijfers gestuurd en ik heb ze in een overzichtelijke alinea verwerkt. Na die cijfers volgen er enkele korte SKCV-nieuwsberichten. Het laatste stuk van deze nieuwsbrief komt van Mieke Greefhorst. Mieke is een oud-vrijwilligster. Ze was na zeven jaar weer even terug bij SKCV. Samen met Wim, haar man, en hun drie kinderen heeft ze daarvoor de beruchte zomer van Vijayawada getrotseerd. Ondanks de hitte hebben ze een hele mooie tijd gehad.

De grote opening van het meisjeshuis

Ook dit jaar was ik voor mijn werk weer drie maanden in India, waarvan één maand samen met mijn vrouw en zoon. En ook dit jaar werd het hart van onze vakantie gevormd door ons verblijf in Vijayawada.

We komen zo vaak en ons verblijf is zo vanzelfsprekend, dat er weinig speciaal voor ons wordt georganiseerd. Er is geen delegatie om ons te verwelkomen op het station en er is geen formele ontvangst bij SKCV. We nemen een fietsriksja naar het opvanghuis in de stad en één voor één ontmoeten we daar onze vrienden, m.n. de ex-straatjongens van het eerste uur die nu voor de organisatie werken. We horen alle nieuwtjes: Dillip woont nog steeds in Mumbai om, samen met zijn jonge gezin, voor zijn zieke oma te zorgen; Ragavendra, chauffeur en ex-straatjongen, is met Reka, één van de meisjes uit het meisjeshuis, getrouwd.. etc.. Dit jaar logeerden we in het grote opvanghuis in de stad, helemaal boven in het gebouw, naast een grote slaapzaal voor straatjongens. Leuke plek, midden in de stad, naast een grote bioscoop.

We waren ruim op tijd voor de verjaardag van Matthew, de oprichter van SKCV. Vorig jaar was Matthew ernstig ziek. Zijn toestand is het afgelopen jaar niet veel veranderd. Hij maakte op ons een iets betere indruk, maar heeft nog steeds veel pijn en weinig energie. Ondertussen nemen een aantal ex-straatjongens, ondertussen jonge mannen met vrouwen en kinderen, de zaken uitstekend waar.

Op Matthew's verjaardag (9 januari) is er elk jaar een groot feest voor alle kinderen, stafleden en lokale donateurs van SKCV in het jongensdorp. Als het enigszins kan, worden er op die dag ook andere feestelijke gebeurtenissen gepland. Dit jaar was dat de officiele opening van het meisjeshuis. Dat meisjeshuis heeft lang op zich laten wachten (zie het nieuwsbriefarchief). Vanaf de opening van het eerste SKCV opvanghuis voor meisjes, bijna 10 jaar geleden, zijn de meiden vaak verhuist. Al die jaren is het doel geweest om voor hen een thuis te maken naar het voorbeeld van het jongensdorp - met een grote eigen groentetuin, een koeienstal, een atelier en een school. Dat is uiteindelijk gelukt. De meisjesplek ligt aanzienlijk verder weg en ziet er vanwege het gestapelde ontwerp van de gebouwen minder dorps uit, maar verder lijkt het in alles op het jongensdorp. Er is ruim anderhalf jaar gebouwd. Het hoofdgebouw bestaat uit twee blokken, een school- en een leefblok, die met elkaar verbonden zijn met een trap/tribune-systeem dat dienst doet als openlucht theater. De gebouwen hebben vanwege het heldere kleurgebruik een frisse uitstraling. Eromheen is veel ruimte. In januari was de koeienstal al in gebruik en waren de groentetuinen in aanleg.

Tijdens de dagen voor de opening werd er nog druk gewerkt aan afwerking van de gebouwen. Er werd versierd en gepoetst en er werden bloemen geplant. Iedereen werd daarbij ingeschakeld: uiteraard de meisjes zelf, de leraren en andere stafleden, een aantal oudere jongens, Bhakti (de vrouw van Matthew), de zussen van Matthew - waarvan er één nog nooit in India was geweest - en een aantal belangrijke donateurs uit Engeland. Wij hielpen uiteraard ook mee.

Bhakti, de vrouw van Matthew en de meiden

Met de zussen van Matthew en de donateurs zijn we naar het kantoor van de districts collector geweest om hem uit te nodigen als hoofdgast tijdens de openingsceremonie. De districts collector is lid van het nationale corps van elite ambtenaren (een koloniale erfenis) en de hoogste regeringsambtenaar in het district. Het meisjeshuis ligt in een ander (Guntur) district dan het kantoor, de nachtopvang en het jongensdorp (Krishna District). Terwijl de steun van de Krishna Collector voor SKCV van meet af aan verzekerd was, moest de steun van de Guntur Collector nog verworven worden.

Zijn ietwat vervallen kantoor is opgetrokken in een typisch imposant-koloniale stijl. Veel formeel vertoon; loopjongens op blote voeten, in witte pakken met zwarte sjerpen. De collector bleek een eenvoudige, sympathieke man te zijn, een moslim met een mooie rode baard. Natuurlijk konden we op hem rekenen! Er werden zelfs terstond enkele praktische problemen opgelost.

Een opening of inauguratie is in India steevast een nogal saaie, formele gebeurtenis, waarvoor belangrijke gasten worden uitgenodigd om samen op een podium te gaan zitten en vervolgens één voor één door een microfoon een belangrijke boodschap mee te geven aan het publiek. Wat dat betreft was de opening van het meisjeshuis geen uitzondering. En toch was het een ontroerende gebeurtenis. Dat had onder andere te maken met Matthew, die heel zichtbaar lijdt onder zijn ziekte. Het leek of iedereen daarom extra zijn/haar best deed. Zelfs de districts collector kwam, ondanks zijn formele status, heel eenvoudig en aangedaan uit de hoek. Dat gold ook voor de donateurs uit Engeland en de lokale zakenman die zijn grond ter beschikking had gesteld voor het meisjeshuis. En dan waren er natuurlijk die tientallen lieve, voorbeeldige schatten van kinderen die naar ons, belangrijke gasten, zaten te kijken en die voor ons dansten en zongen.

De verjaardag van Matthew werd zoals gebruikelijk afgesloten met een groot feest in het jongensdorp.

Wie is KP?

Ik ben Krishna Prasad, 32 jaar en al 20 jaar verbonden met SKCV. Ik ben getrouwd en heb twee kinderen. Mijn dochter Devaki is negen jaar en mijn zoon, Trivikram, is zeven. Ik heb ondertussen een universitaire opleiding in de toegepaste psychologie afgerond en volg aanvullende cursussen op het gebied van expressie-therapie (zie ook de vorige nieuwsbrief: de expressielessen van KP). Ik ben verantwoordelijk voor public relations, correspondentie en onderzoek en werk op het kantoor in het nachtopvanghuis in de stad.

Twintig jaar geleden werd ik er door mijn ouders regelmatig op uit gestuurd om geld los te peuteren van familieleden. Ik ging ook naar school, samen met mijn kleine zusje, maar ik bakte er niet veel van. Mijn ouders zetten mij onder druk: ik moest presteren op school. In plaats van aanmoediging was er altijd die druk. Op een dag besloot ik na school niet naar huis te gaan. Ik ging naar het station, waar altijd veel straatjongens rondhangen. Daar ontmoette ik één van mijn oude klasgenoten. Hij vertelde me dat hij van huis was weggelopen en al twee manden rondzwierf op straat. Ik slenterde over de perrons en door de straten rond het station en vergat de druk van mijn ouders. De volgende dag wilde ik terug naar mijn moeder en mijn kleine zusje, maar iets weerhield me. In de twee maanden die volgden heb ik weggegooide plastic bekers verzameld op het station om geld te verdienen. Ik was eigenlijk te verlegen om te bedelen, durfde de reizigers niet te benaderen. Met mijn nieuwe straatvriend heb ik in die tijd alle bioscopen van Vijayawada bezocht.

Uiteindelijk werd ik ziek van een tekort aan voedsel en het eten uit vuilnisbakken. Ik had hoge koorts. Mijn vriend bracht me naar de medicijnenwinkel op perron zes. Van de winkeleigenaar kreeg ik wat pillen. Maar ik werd elke dag zieker tot ik op een dag bijna niet meer in staat was op te staan. Ik gleed uit op de trap en viel op mijn kin. Er scheurde iets en ik had een gapende wond. Ik viel flauw, stortte volledig in.

Ik werd wakker op een bed en zag Matthew naast me zitten. Hij maakte op dat moment de wond aan mijn kin schoon. Ik was nog zwak vanwege uitdroging en het langdurige gebrek aan voeding. Ik viel in slaap. Op de één of andere manier voelde ik me thuis. Ik nam me voor om voorlopig te blijven. Ik hervatte mijn studie en merkte dat ik het leuk vond. Ja, het ging me zelfs vrij gemakkelijk af. De interesse voor studie en onderzoek bracht me uiteindelijk in het kantoor. In het begin werkte ik, als assistent, in de boekhouding. Ik leerde veel. Toen werd ik voorzitter van het 'Management Committee'. Dat ben ik vier jaar gebleven.

In 1998 trouwde ik met Suvarna en werd ik verantwoordelijk voor de public relations- en onderzoeksafdeling. Mijn vrouw is het hoofd van het ziekenhuisje in de nachtopvang. Ik zorg o.a. voor correspondentie en raportage m.b.t. alle SKCV projecten. Ik leer nog elke dag en krijg veel aanmoediging om mezelf verder te ontwikkelen. Ik heb ervoor gekozen lid te worden van de SKCV toekomst-groep. Die groep bestaat uit straatjongens van het eerste uur (zoals ik), die samen plannen maken en strategische beslissingen nemen aangaande de toekomst van SKCV. Daarmee heeft mijn leven een belangrijk doel gekregen. Het contact met mijn familie is ondertussen helemaal herstelt. Mijn vader is jammer genoeg overleden, maar de band met mijn moeder en zus is goed. Waar nodig sta ik ze bij.

Statistieken (een willekeurige greep)

In de 12 maanden vóór juni 2008 hebben er in totaal 3764 kinderen gebruik gemaakt van de diensten van het ziekenhuisje in de nachtopvang. Dat zijn zo'n 72 kinderen per week! Van die kinderen is 11% voor één of meerdere dagen opgenomen. Verreweg de meeste kinderen komen dus voor een eenmalige behandeling, medisch advies, een diagnose en/of medicijnen.

In diezelfde periode (mei 2007 - juni 2008) zijn er 58 jongens aan een beroepsopleiding begonnen; 35 jongens en 7 meisjes in de leeftijdscategorie van 16 t/m 18 jaar zijn door bemiddeling van SKCV aan werk gekomen.

KORT nieuws

De Gouverneur van New Delhi heeft namens de Rotary Award for Service to Humanity Trust op 6 augustus de prestigieuze Rotary India Award 2007 uitgereikt aan Matthew. Naast de eer kreeg Matthew daarmee een geldbedrag van Rs 200,000 (€ 3400) voor SKCV. De ceremonie vond plaats in New Delhi.

Ik vond het erg leuk om te lezen dat Narayan, een straatjongen van de oude garde, in augustus is getrouwd met Malleswari. Tegelijkertijd heeft K. Prasad (beter bekend als Cake, één van de beste dansers van SKCV en persoonlijke verzorger van Matthew) zich verloofd met Gayatri, de beste danseres van het meisjeshuis.

We zijn weer thuis - na zeven jaar terug in Vijayawada

reisverslag van Mieke Greefhorst

'Mama, waarom zijn wij zo rijk en zij zo arm? We kunnen ons geld toch aan hen geven?' zegt Dagmar, terwijl ze door een drukke straat in India loopt.

Begin mei zijn wij met ons hele gezin naar SKCV in Vijayawada geweest (we hadden 16 kg bagage met ons vijven en 32 kg aan schoolspullen!). Voor mij en Wim was het inmiddels onze vierde reis naar SKCV. Maar deze reis was speciaal voor ons omdat we met onze drie kinderen gingen. Jade van 2 jaar, Sam van 4 jaar en Dagmar van 6 jaar. Het was alweer 7 jaar geleden dat ik de jongens en Bhakti, de vrouw van Matthew, had gezien. Matthew was in Engeland omdat zijn moeder gezondheidsproblemen had. Tevens probeert Matthew in Engeland wat op te knappen, hij is immers erg ziek.

We werden van het vliegveld gehaald door Bhakti en een aantal jongens. Oh, wat een heerlijk weerzien! We gingen direct naar de school aan de vredige rivier. Tranen sprongen in mijn ogen toen we aankwamen; alle jongens stonden aan beide zijden van het zandpad en klapten en gooiden anjers over ons heen. 12 dagen zijn we bij hen geweest. We hebben heerlijk vertoeft tussen de jongens. Het ziet er allemaal erg vredig uit. Je vergeet bijna dat hier kinderen wonen die al heel wat hebben meegemaakt.

Bijvoorbeeld het verhaal van een jongen van 14 die op 12 jarige leeftijd zijn ouders verloor bij een auto-ongeluk. Omdat de ouders een liefdeshuwelijk ipv een gearrangeerd huwelijk hadden, werd het kind, net als de ouders toendertijd, verstoten en kon nergens heen. Hij spong in de eerste de beste trein en belandde in Vijayawada. Nu woont hij bij SKCV en zoals hij zelf zegt: 'they (SKCV leraren) look into my mind.'

Onder de indruk waren we van de meisjesopvang; het is werkelijk een erg veilige, mooie plek geworden voor de meisjes. De meisjes hebben een optreden speciaal voor ons gegeven. Dagmar, onze oudste dochter, werd enorm verwend met aandacht. De meiden hadden haar helemaal opgetut (kleding, kapsel, opmaken, henna op de handen en voeten) als een echte Indiase…

Bhakti vertelde ons het verhaal van een meisje van 15, dat verkracht is en inmiddels een kind heeft gebaard. Het kindje is vermoord door de verkrachter. Nu hebben de verkrachter en de ouders van het meisjes contact en willen de ouders het meisje weer thuis hebben. SKCV wil altijd het contact tussen ouders en kind herstellen maar terwijl wij daar waren is de kinderbescherming ingeschakeld, SKCV probeert het meisje te beschermen.

We zijn ook op bezoek geweest bij oud-straatkinderen die inmiddels eigen zaakjes zijn begonnen of riksjarijder zijn geworden. Heerlijk om te zien dat ze zichzelf redden en zelfs bovengemiddeld presteren. Ook hebben we alle kinderen meegenomen naar een zwemparadijs, we hebben een boottocht met picknick gehad en we zijn samen met Bhakti en wat oudere kinderen naar een bruiloft geweest.

De viezigheid in het kanaal in de stad verbaasde me. Vele krottenwijken waren hier verdwenen (de regering had hen een huis buiten een centrum aangeboden) maar het vuilnis was na jaren nog steeds even weerzinwekkend.

Het was warm, 45 graden maar toch wel te hebben. Een voordeel hiervan is dat ik precies één mug heb gezien in twee weken…

Wij hebben het gedoneerde geld o.a. besteed aan een te realiseren opvang voor kinderen van 4-6 jaar (deze kinderen wonen nu bij grotere kinderen). Tevens wordt de koeienstal uitgebreid. Er zijn enkele naaimachines gekocht voor zowel de jongens als de meisjesopvang. We hebben loco met hoge korting gekocht en meegenomen. We hebben overal schriftelijk toestemming voor moeten geven.

Bhakti is als een vriendin voor me. Onze kinderen zijn niet ziek geweest en hebben veel indrukken opgedaan.

Wij zijn erg dankbaar dat we deze reis hebben mogen maken. SKCV voelt als ons 2e thuis, alsof je een warme deken om je heen krijgt. Zo veel liefde, zo veel warmte. Het is onvergetelijk geweest. We gaan zeker terug.

Ook jullie zijn allemaal welkom om SKCV in India te bezoeken!

Groetjes, Mieke

Jade, Mieke's jongste dochter, bij SKCV

Ondertussen in Nederland:

In Nederland blijven verschillende mensen zich inzetten voor SKCV en elk jaar weer zijn er een flink aantal donateurs. Lia Mestrom is een van die mensen. Ze heeft het afgelopen jaar, haar man Frans verloren na een hersenbloeding. Frans was een bijzonder man die ondanks zijn alles bepalende lichamelijke handicap heel positief in het leven stond. Lia gaat door met haar traditionele SOEP-voor-het-goede-doel-acties en denkt er aan om haar geldinzamelingsacties te verbreden en daarbij het Eindhovense zakenleven te betrekken. Lia veel sterkte en succes!

OPROEP

Ben je betrokken bij acties of manifestaties van scholen, verenigingen, kerken of bedrijven en kan er aan die activiteiten een goed doel gekoppeld worden? Denk dan aan SKCV. Als er interesse bestaat kunnen wij (SKCV Nederland) er, in overleg met de betreffende Nederlandse organisatie en SKCV, voor zorgen dat er een concrete bestemming is voor ingezamelde gelden. Daarnaast zorgen we voor informatie, documentatie en decoratie en zijn we, als het enigszins mogelijk is, ook lijfelijk aanwezig bij de activiteiten. Bovendien, laten we na verloop van tijd, middels foto’s en brieven zien wat er met het ingezamelde geld is gedaan.